Endometrioza a In Vitro: skuteczność leczenia, przygotowanie i szanse na ciążę

Endometrioza a In Vitro to temat istotny dla wielu kobiet planujących macierzyństwo. Endometrioza może występować u kobiet w wieku rozrodczym i w niektórych przypadkach wpływać na ich płodność. Choroba może wpływać na funkcjonowanie jajników, jajowodów oraz środowisko miednicy mniejszej, przez co w niektórych sytuacjach endometrioza utrudnia zajście w ciążę. Nie oznacza to jednak, że każda kobieta z tym rozpoznaniem będzie miała problemy z płodnością ani że nie może zajść w ciążę. Zależność endometrioza a ciąża jest złożona, a zarówno ciąża naturalna, jak i In Vitro przy endometriozie mogą być możliwe.

Sposób postępowania zależy przede wszystkim od wieku kobiety, lokalizacji zmian, stopnia zaawansowania choroby, stanu jajników i rezerwy jajnikowej, drożności jajowodów oraz historii dotychczasowego leczenia niepłodności. Istotne są także wcześniejsze operacji, czas starań o ciążę i ewentualne dodatkowe czynniki, takie jak czynnik męski czy zaburzenia owulacji. Dlatego zależność endometrioza a płodność powinna być oceniana indywidualnie.

Kiedy warto rozważyć zapłodnienie In Vitro? Czy przed In Vitro konieczne jest leczenie operacyjne? Jak przebiega stymulacja i od czego zależy skuteczność procedury In Vitro? W Parens International przypadek każdej pacjentki analizowany jest indywidualnie, ponieważ wybór odpowiedniej strategii wymaga uwzględnienia całej historii medycznej, a nie tylko samego rozpoznania endometriozy.

Jak endometrioza wpływa na płodność?

Endometrioza jest przewlekłą chorobą, w której tkanka podobna do błony śluzowej macicy występuje poza jej prawidłową lokalizacją. Ogniska endometriozy mogą znajdować się między innymi na otrzewnej, jajnikach czy w innych strukturach w obrębie miednicy mniejszej. W bardziej złożonych postaciach zmiany mogą obejmować również jelita lub okolice pęcherza moczowego. Nie należy jednak utożsamiać lokalizacji zmian bezpośrednio z możliwością uzyskania ciąży – znaczenie ma cały obraz kliniczny.

Zależność endometrioza a niepłodność może wynikać z kilku nakładających się mechanizmów. Choroba może oddziaływać zarówno na anatomię układu rozrodczego, jak i na funkcjonowanie jajników oraz środowisko, w którym dochodzi do zapłodnienia i wczesnego rozwoju zarodka.

Do czynników, przez które endometrioza wpływa na płodność, należą między innymi:

• przewlekły stan zapalny i związany z nim miejscowy stan zapalny w miednicy;
• zrosty, które mogą zmieniać wzajemne położenie jajników, jajowodów i macicy;
• zaburzenia anatomii narządów w obrębie miednicy mniejszej;
• torbiele jajników, w tym endometrioma, oraz zajęcie tkanki jajnika przez chorobę;
• możliwość wpływu choroby oraz wcześniejszych zabiegów na stan rezerwy jajnikowej;
• zmiany w jajowodach, w tym ich uszkodzenie lub niedrożność jajowodów;
• możliwy związek między chorobą a parametrami oocytów;
• potencjalny wpływ środowiska zapalnego oraz innych współistniejących czynników na implantację zarodka.

W przypadku zmian jajnikowych endometrioza a rezerwa jajnikowa jest szczególnie ważnym zagadnieniem. Sama choroba oraz przebyte zabiegi na jajnikach mogą w określonych sytuacjach zmniejszyć rezerwę jajnikową. Nie oznacza to jednak automatycznie, że u każdej kobiety występuje obniżona jakość komórek jajowych. Rezerwa jajnikowa dotyczy przede wszystkim przewidywanej liczby dostępnych oocytów, natomiast jakość komórek jajowych pozostaje silnie związana między innymi z wiekiem.

Jednocześnie nie wszystkie kobiety cierpiące na endometriozę mają problem z uzyskaniem ciąży. Część kobiet z endometriozą zachodzi w ciążę naturalnie, a u innych choroba zostaje wykryta dopiero podczas diagnostyki prowadzonej z innego powodu. To, jak wpływa na płodność i jaki jest jej wpływ na szanse konkretnej kobiety, zależy od lokalizacji zmian, wieku, stanu jajników i jajowodów oraz innych czynników.

Endometrioza a In Vitro – kiedy rozważa się procedurę?

In Vitro przy endometriozie może być jednym ze sposobów leczenia niepłodności, gdy naturalne starania nie przynoszą efektu lub gdy występują dodatkowe czynniki zmniejszające prawdopodobieństwo spontanicznego poczęcia. Zapłodnienie pozaustrojowe przy endometriozie pozwala ominąć część przeszkód anatomicznych, ponieważ pobrane oocyty są zapładniane poza organizmem, a następnie zarodek może zostać przeniesiony bezpośrednio do jamy macicy.

Decyzja o rozpoczęciu procedury In Vitro nie powinna jednak wynikać wyłącznie z samego rozpoznania choroby. W ramach leczenia niepłodności przy endometriozie lekarz bierze pod uwagę między innymi:

1. długi czas bezskutecznych prób uzyskania ciąży;
2. wiek kobiety, szczególnie gdy ograniczanie czasu do skutecznego leczenia staje się szczególnie ważne;
3. obniżoną rezerwę jajnikową;
4. uszkodzenie jajowodów lub niedrożność jajowodów;
5. współistniejący czynnik męski;
6. zaawansowanej endometriozie, zwłaszcza gdy dochodzi do istotnych zmian anatomicznych;
7. wcześniejsze zabiegi chirurgiczne dotyczące jajników;
8. brak ciąży po wcześniejszych próbach inseminacji;
9. historię wcześniejszych niepowodzeń leczenia;
10. sytuację, w której z uwagi na wiek lub inne czynniki uzasadnione jest szybsze przejście do bardziej zaawansowanej metody.

W przypadku endometriozy znaczenie ma więc nie tylko poziom zaawansowania choroby, ale również wiek, czas starań, rezerwa jajnikowa, stan jajowodów, wcześniejsze leczenie endometriozy i inne przyczyny niepłodności. Z tego względu kwalifikacja do zapłodnienie pozaustrojowe wymaga indywidualnego podejścia.

Czy stopień endometriozy decyduje o konieczności In Vitro?

Endometriozę można klasyfikować według stopnia zaawansowania zmian – od postaci minimalnej i łagodnej do umiarkowanej oraz ciężkiej. Przy określaniu stopnia bierze się pod uwagę między innymi lokalizację i rozległość ognisk endometriozy, obecność zrostów oraz zajęcie jajników. Wyższy stopień oznacza więc bardziej rozległe zmiany anatomiczne, ale nie przekłada się wprost na indywidualną zdolność do zajścia w ciążę.

Dlatego zagadnienie endometrioza 1 stopnia a ciąża nie sprowadza się do stwierdzenia, że przy niewielkich zmianach ciąża naturalna zawsze pojawi się bez trudności. U części kobiet nawet mało rozległa choroba może współistnieć z innymi czynnikami niepłodności, podczas gdy inne pacjentki zachodzą w ciążę spontanicznie.

Podobnie pytanie endometrioza 3 stopnia a In Vitro wymaga szerszej oceny niż sam numer w klasyfikacji. Przy III stopniu częściej obserwuje się bardziej rozległe zmiany, zrosty czy zajęcie jajników, dlatego program In Vitro może być rozważany wcześniej, szczególnie jeśli jednocześnie występuje obniżona rezerwa jajnikowa, nieprawidłowości jajowodów lub długi okres bezskutecznych starań. Nie oznacza to jednak, że III stopień choroby sam w sobie stanowi automatyczne wskazanie do procedury.

Również endometrioza 4 stopnia a ciąża nie oznacza, że spontaniczne poczęcie jest całkowicie niemożliwe. W zaawansowanej chorobie częściej występują jednak znaczne zrosty, zaburzenia anatomii miednicy, torbiele endometrialne jajników lub uszkodzenie jajowodów, co może istotnie ograniczać naturalną płodność i przemawiać za wcześniejszym rozważeniem zapłodnienia pozaustrojowego.

Stopnie zaawansowania endometriozy pomagają więc opisać rozległość choroby, ale nie są skalą pokazującą „procent szans na ciążę”. W przypadku endometriozy znacznie ważniejsze jest połączenie informacji o stopniu zaawansowania choroby z wiekiem pacjentki, czasem starań, rezerwą jajnikową, stanem jajowodów, lokalizacją zmian, przebytymi operacjami oraz ewentualnymi dodatkowymi przyczynami niepłodności.

Jak przygotować się do In Vitro przy endometriozie?

Prawidłowe przygotowanie do In Vitro rozpoczyna się od zebrania informacji, które rzeczywiście mogą wpłynąć na wybór sposobu leczenia. Diagnostyka endometriozy i ocena płodności nie polegają więc na wykonaniu identycznego zestawu badań u każdej pacjentki. Lekarz analizuje wcześniejsze rozpoznania, przebieg choroby, zabiegi, dotychczasowe starania o dziecko i wyniki wcześniejszego leczenia.

Jednym z kluczowych elementów jest badanie rezerwy jajnikowej. W praktyce często analizuje się stężenie AMH oraz liczbę pęcherzyków antralnych AFC w badaniu ultrasonograficznym. Zależność endometrioza a AMH jest istotna szczególnie u kobiet z torbielami endometrialnymi jajników, obustronnymi zmianami jajników lub po wcześniejszych operacjach.

W ramach przygotowania lekarz może oceniać:

1. historię choroby i zakres wcześniejszych zabiegów;
2. AMH i AFC jako elementy oceny potencjalnej odpowiedzi jajników na stymulację;
3. obraz jajników i macicy w USG;
4. obecność, wielkość i lokalizację zmian takich jak torbiele endometrialne;
5. stan jajowodów, jeśli jego ocena może zmienić sposób postępowania;
6. podstawowe parametry hormonalne;
7. wynik badania nasienia partnera;
8. przebieg wcześniejszych stymulacji, punkcji i transferów, jeśli były wykonywane.

Taka diagnostyka niepłodności przy endometriozie pozwala ocenić nie tylko samą chorobę, ale także inne potencjalne przyczyny problemów z uzyskaniem ciąży.

Dodatkowe badania dobiera się do sytuacji klinicznej. Rezonans magnetyczny może być pomocny w określonych postaciach choroby, ale nie jest rutynowo potrzebny każdej pacjentce. Podobnie laparoskopia nie powinna być traktowana jako automatyczny etap przygotowania do IVF. Jej zasadność zależy od objawów, obrazu USG, lokalizacji zmian, historii leczenia i tego, czy wynik lub samo wykonanie zabiegu może zmienić dalszą strategię.

Czy operacja endometriozy przed In Vitro jest konieczna?

Pytanie o konieczność leczenia chirurgicznego endometriozy przed In Vitro nie ma jednej odpowiedzi właściwej dla wszystkich kobiet. Operacja może być uzasadniona w określonych sytuacjach klinicznych, jednak rutynowe usuwanie zmian wyłącznie dlatego, że pacjentka przygotowuje się do IVF, nie zawsze przynosi korzyści.

Leczenie operacyjne może być rozważane między innymi wtedy, gdy występują nasilone dolegliwości bólowe, obfite miesiączki, podejrzenie zmiany wymagającej diagnostyki histopatologicznej, znaczne zaburzenia anatomii, duża torbiel lub sytuacja, w której zmiana istotnie utrudnia bezpieczny dostęp do pęcherzyków podczas punkcji. W rzadkich przypadkach dodatkowym powodem może być podejrzenie procesu nowotworowego.

Z drugiej strony zabieg na jajniku nie jest obojętny dla jego funkcji. Podczas usuwania torbieli wraz ze zmianą może dojść do utraty części prawidłowej tkanki jajnika. Z tego względu kolejne operacji, szczególnie wykonywane na obu jajnikach, wymagają ostrożnej kwalifikacji. U pacjentki z już niskim AMH ryzyko dalszego pogorszenia rezerwy może mieć istotne znaczenie.

Dlatego również laparoskopia przed In Vitro powinna mieć konkretne wskazanie, a decyzja o niej musi uwzględniać bilans potencjalnych korzyści i ryzyka.

In Vitro po operacji endometriozy

Rozpoczęcie procedury In Vitro po leczeniu operacyjnym endometriozy wymaga ponownej oceny sytuacji, ponieważ sam zabieg nie określa jeszcze, kiedy należy rozpocząć procedurę ani jak powinna przebiegać stymulacja jajników. Lekarz bierze pod uwagę zakres operacji, lokalizację usuniętych zmian, przebieg rekonwalescencji oraz to, czy zabieg obejmował jeden czy oba jajniki. Istotne są również wiek kobiety, czas dotychczasowych starań o ciążę i wcześniejsza historia leczenia niepłodności.

Po okresie potrzebnym na powrót do zdrowia można ponownie ocenić rezerwę jajnikową. Lekarz może przeanalizować stężenie AMH, liczbę pęcherzyków antralnych AFC oraz obraz jajników w badaniu ultrasonograficznym. Jeśli dostępne są wyniki sprzed zabiegu, ich porównanie z aktualnymi parametrami może dostarczyć dodatkowych informacji. Ma to szczególne znaczenie, gdy operacja obejmowała endometrioma jajnika (torbiel endometrialną), zmiany w obu jajnikach lub była kolejnym zabiegiem wykonywanym w ich obrębie.

Nie istnieje jeden właściwy dla wszystkich odstęp między operacją a rozpoczęciem In Vitro. Termin stymulacji dobiera się indywidualnie, uwzględniając rekonwalescencję, aktualną rezerwę jajnikową oraz wiek. U młodszej kobiety z prawidłową rezerwą sytuacja może pozwalać na inną strategię niż u kobiety w późniejszym wieku lub z niskim AMH. W takich przypadkach nieuzasadnione odkładanie leczenia może ograniczać możliwość uzyskania własnych komórek jajowych.

Warto również pamiętać, że leczenie chirurgiczne endometriozy przed In Vitro nie jest wykonywane automatycznie w celu zwiększenia skuteczności. Zabieg może być uzasadniony konkretnymi wskazaniami medycznymi, ale interwencja w obrębie jajnika może wiązać się z utratą części zdrowej tkanki i obniżeniem rezerwy jajnikowej. Dlatego pytanie czy usuwać endometriozę przed In Vitro wymaga oceny potencjalnych korzyści i ryzyka jeszcze przed podjęciem decyzji o operacji.

Podobnie zależność torbiel endometrialna a In Vitro wymaga indywidualnego podejścia. Nawrót torbieli po wcześniejszej operacji nie oznacza automatycznie konieczności kolejnego zabiegu. Lekarz ocenia jej wielkość, objawy, obraz ultrasonograficzny, aktualną rezerwę jajnikową oraz możliwość bezpiecznego przeprowadzenia punkcji.

Ostatecznie dalsze leczenie metodą In Vitro po przebytym zabiegu powinno uwzględniać nie tylko czas, który upłynął od operacji, lecz przede wszystkim aktualny stan jajników, rezerwę jajnikową, wiek kobiety, zakres wcześniejszej interwencji oraz pozostałe czynniki niepłodności. Pozwala to wybrać odpowiedni moment rozpoczęcia stymulacji bez niepotrzebnego opóźniania dalszego leczenia.

Jak przebiega stymulacja i punkcja przy endometriozie?

Stymulacja hormonalna przy endometriozie jest planowana podobnie jak w innych programach IVF, ale lekarz uwzględnia dodatkowo lokalizację zmian, AMH, AFC, wiek pacjentki, obecność endometrioma oraz odpowiedź jajników w poprzednich cyklach. Celem nie jest zastosowanie „specjalnego protokołu na endometriozę”, lecz dobranie postępowania do indywidualnej sytuacji.

Dawki leków i sposób prowadzenia stymulacji ustala się na podstawie przewidywanej reakcji jajników. W trakcie cyklu wykonywany jest regularny monitoring ultrasonograficzny, który pozwala oceniać liczbę i wzrost pęcherzyków oraz odpowiednio planować moment pobrania oocytów.

Punkcja jajników przy endometriozie może wymagać dodatkowej ostrożności, szczególnie jeśli w jajniku znajduje się endometrioma lub wcześniejsze zabiegi zmieniły jego położenie. Lekarz przed punkcją ocenia dostępność pęcherzyków i planuje drogę wkłucia tak, aby procedura była możliwie bezpieczna. Obecność torbieli nie oznacza automatycznie, że pobranie komórek jajowych jest niemożliwe.

Po punkcji embriolog ocenia liczbę i dojrzałość pobranych oocytów. W dalszym etapie dochodzi do zapłodnienia – w zależności od wskazań stosowana jest odpowiednia metoda. W procedurach mikroiniekcji pojedynczy plemnik łączone jest z oocytem poprzez wprowadzenie go bezpośrednio do komórki jajowej. Następnie zarodki rozwijają się w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych.

Zależność endometrioza a jakość komórek jajowych jest bardziej złożona niż sama liczba pobranych oocytów. Na potencjał rozwojowy komórek wpływają między innymi wiek kobiety, środowisko jajnika, zmiany hormonalne i wiele innych czynników. Dlatego ostatecznej oceny dostarcza również przebieg zapłodnienia oraz rozwój zarodków, a nie sam wynik AMH.

Endometrioza a transfer zarodka i implantacja

Uzyskanie dojrzałych oocytów i prawidłowo rozwijających się zarodków to jeden z etapów procedury In Vitro. Kolejnym jest odpowiednie przygotowanie organizmu pacjentki do transferu. Dlatego zagadnienia endometrioza a implantacja zarodka wymagają uwzględnienia nie tylko jakości zarodka, ale również stanu macicy, jamy macicy i endometrium.

W większości przypadków zarodki uzyskane po zapłodnieniu i hodowli są witryfikowane, a ich transfer planuje się w kolejnym lub jednym z kolejnych cykli, po odpowiednim przygotowaniu organizmu pacjentki i endometrium. Takie rozdzielenie stymulacji jajników i transferu daje organizmowi pacjentki czas na powrót do równowagi po leczeniu hormonalnym stosowanym podczas stymulacji oraz pozwala przygotować endometrium bez wpływu wysokich stężeń hormonów charakterystycznych dla cyklu stymulowanego.

Przed transferem lekarz może ocenić:

1. stan jamy macicy;
2. grubość i strukturę endometrium;
3. obecność polipów, mięśniaków lub innych zmian mogących mieć znaczenie dla transferu;
4. ewentualne cechy współistniejącej adenomiozy;
5. przebieg i wyniki wcześniejszych transferów;
6. sposób przygotowania endometrium do planowanego transferu.

Przygotowanie endometrium dobierane jest indywidualnie. Jego celem jest uzyskanie odpowiednich warunków do transferu zarodka w określonym momencie cyklu. Samo rozpoznanie endometriozy nie oznacza jednak, że u każdej pacjentki występują zaburzenia receptywności endometrium lub problemy z implantacją.

W określonych sytuacjach przed właściwym transferem lekarz może również zaproponować próbny transfer zarodka. Podczas takiej procedury do jamy macicy nie wprowadza się zarodka – lekarz sprawdza przebieg kanału szyjki macicy, kierunek wejścia do jamy macicy oraz techniczną możliwość prawidłowego umieszczenia cewnika. Może mieć to znaczenie szczególnie wtedy, gdy wcześniejszy transfer był technicznie trudny, występują nieprawidłowości anatomiczne lub istnieją inne przesłanki wskazujące, że wprowadzenie cewnika może być utrudnione. Próbny transfer nie jest jednak konieczny u każdej pacjentki.

Sam transfer zarodka przy endometriozie odbywa się po odpowiednim przygotowaniu endometrium i kontroli jego obrazu w badaniu ultrasonograficznym. Na powodzenie implantacji wpływa wiele elementów, między innymi potencjał rozwojowy zarodka, stan jamy macicy, przygotowanie endometrium oraz prawidłowe wykonanie transferu. Z tego względu pojedynczego niepowodzenia implantacji nie należy automatycznie przypisywać endometriozie.

Skuteczność In Vitro przy endometriozie i dalsze możliwości leczenia

Skuteczność leczenia metodą In Vitro przy endometriozie nie może być przedstawiona za pomocą jednego procentu właściwego dla wszystkich pacjentek. Endometrioza jest chorobą bardzo zróżnicowaną – inna będzie sytuacja młodej kobiety z niewielkimi zmianami i prawidłową rezerwą jajnikową, a inna pacjentki po kilku operacjach jajników, z niskim AMH i rozległymi zmianami.

Badania pokazują, że na wyniki IVF wpływa wiele czynników, a sama diagnoza nie pozwala dokładnie przewidzieć rezultatu pojedynczego cyklu. Dlatego oceniając skuteczność procedury In Vitro, należy analizować indywidualny profil pacjentki, a nie jedynie fakt, że endometrioza występuje.

Co wpływa na szanse na ciążę?

Szanse na ciążę przy endometriozie zależą od wielu czynników, które wzajemnie na siebie oddziałują. Najważniejsze z nich to:

• wiek pacjentki;
• aktualny poziom rezerwy jajnikowej;
• lokalizacja i rozległość ognisk endometriozy;
• liczba wcześniejszych zabiegów na jajnikach;
• liczba uzyskanych i dojrzałych oocytów;
• jakość komórek jajowych i ich zdolność do prawidłowego zapłodnienia;
• parametry nasienia;
• prawidłowość zapłodnienia i dalszy rozwój zarodków;
• status chromosomalny zarodka, jeśli został oceniony w ramach badania genetycznego;
• stan endometrium i jamy macicy;
• przebieg i wyniki wcześniejszych transferów.

W praktyce oznacza to, że In Vitro u kobiet z endometriozą może przynieść różne rezultaty, nawet jeśli pacjentki mają podobne rozpoznanie i stopień zaawansowania choroby. Dlatego szans powodzenia nie należy oceniać wyłącznie na podstawie obecności endometriozy – znaczenie ma pełny obraz kliniczny oraz przebieg poszczególnych etapów leczenia.

Warto również pamiętać, że wiele kobiet z endometriozą zachodzi w ciążę – zarówno spontanicznie, jak i metodą In Vitro. Choroba może wpływać na płodność i utrudniać poczęcie, ale jej rozpoznanie nie oznacza utraty możliwości uzyskania ciąży.

Co można rozważyć po nieudanych próbach?

Niepowodzenie pierwszej próby nie oznacza automatycznie konieczności rozważenia leczenia z wykorzystaniem komórek jajowych dawczyni. Najpierw warto przeanalizować, na którym etapie pojawiła się trudność: czy uzyskano mało oocytów, jaki był ich stopień dojrzałości, czy doszło do prawidłowego zapłodnienia, jak przebiegała hodowla oraz czy problem dotyczył kolejnych transferów.

W zależności od wyników można rozważyć modyfikację kolejnej stymulacji, wykorzystanie wcześniej zamrożonych zarodków, dodatkową ocenę macicy lub innych czynników mających znaczenie dla powodzenia leczenia.

U wybranych pacjentek z niską rezerwą jajnikową możliwe jest również tandemowe IVF. Strategia ta może polegać na równoległym planowaniu wykorzystania własnych oocytów pacjentki oraz zabezpieczeniu możliwości użycia komórek dawczyni, przy czym szczegóły programu zależą od sytuacji klinicznej i przyjętego modelu leczenia.

In vitro z komórkami jajowymi dawczyni nie jest standardowym rozwiązaniem dla każdej kobiety z endometriozą. Może być rozważane przede wszystkim w sytuacji bardzo niskiej rezerwy jajnikowej, starszego wieku, braku możliwości uzyskania własnych oocytów lub powtarzającego się braku zarodków o odpowiednim potencjale rozwojowym.

W zaawansowanych przypadkach wybór dalszej strategii wymaga więc zestawienia potencjalnych korzyści kolejnej stymulacji, operacji lub zmiany metody leczenia.

Indywidualny plan leczenia endometriozy i niepłodności

Leczenie niepłodności przy endometriozie powinno wynikać z pełnego obrazu klinicznego, a nie z jednego wyniku badania czy samego stopnia choroby. U jednej pacjentki uzasadnione mogą być dalsze naturalne starania, u innej inseminacja, In Vitro, leczenie chirurgiczne lub połączenie kilku metod w odpowiedniej kolejności.

Jeżeli masz endometriozę i planujesz ciążę, szczególnie ważna jest ocena wieku, AMH, AFC, stanu jajników i jajowodów, wcześniejszych operacji oraz dotychczasowego przebiegu leczenia. Takie indywidualnego podejścia pozwala uniknąć zarówno niepotrzebnego odkładania skutecznego leczenia, jak i wykonywania zabiegów bez wyraźnych wskazań.

Pacjentki mogą przesłać specjalistom Parens International wyniki dotychczasowych badań, opisy operacji, dokumentację dotyczącą wcześniejszych procedury In Vitro oraz historię leczenia. Na tej podstawie możliwa jest wstępna analiza sytuacji i omówienie, jaki indywidualny plan leczenia oraz In Vitro przy endometriozie mogą być rozważane w konkretnym przypadku.